Leiderschapsreis Zuid Afrika deel 2: We are moving forward

december 13, 2016 commundocoaching No comments exist

We zijn inmiddels met de leiderschapsreis aangekomen in Johannesburg en wel in de township Langaville. Hier trekken we 3 dagen op met de staff en vrijwilligers van het project Sithand’ Izingane Care. Voor meer begrip, solidariteit, energie, empowerment en om een filmpje te maken.

Het is 9 uur in de ochtend, we zijn uitgenodigd voor het ochtendgebed. We staan samen met een 15-tal medewerkers van het project in een kring. Een van de mensen begint te zingen. De anderen vallen in. Wow, wat gaat dit diep.

Iemand anders neemt het spontaan over. Het is Chris die naast mij staat. Ik voel zijn diepe stem als een trilling door mijn lijf gaan, zo via mijn hart de grond in. Langzaam en nog wat onwennig begin ik mee te bewegen en te klappen. Iemand anders neemt het over, het is Mbali, een kleine jonge vrouw en de leider van de jeugdgroep. Wat een dijk van een stem heeft zij en wat een overgave. De overgave krijgt zijn hoogtepunt als iedereen op zijn manier, met eigen beweging en woorden begint te bidden. Dan stopt het. Ik voel power, positiviteit, saamhorigheid, hoop. Zo de dag samen ingaan wat doet dat met je en met je team?

solidariteit met de fieldworkers in township Langaville op leiderschapsreis Zuid Afrika van Commundo Coaching
solidariteit met de fieldworkers in township Langaville

Het plan is dat we ons als buddy’s verbinden met de jongeren en fieldworkers van het project en met hen de wijk ingaan om voorlichting te geven over huiselijk geweld. De buddy-koppels zijn snel gemaakt. Daarna, op straat, ontstaat er verwarring en zelfs chaos in onze ogen, over wie de juiste formulieren heeft, wie welke wijk neemt en wie de leiding heeft. Na ampel beraad, onder paraplu’s omdat de zon genadeloos op onze bolletjes brandt, gaan we de wijk in. De wijk is in dit geval een township met zogenaamde “informal settlements”. Dus geen stenen huizen maar zelfgemaakt huizen van golfplaten en aan elkaar geknoopte bouwmaterialen. Hier en daar een tuintje, de was wordt gedaan, kinderen spelen met niets, voor zich uitstarende mensen, muziek, koken, bierdrinken, haar knippen, leven, overleven. Ik ben met Corrie uit Nederland en Thobile, Ronald en Precious uit Zuid Afrika. Precious komt uit de buurt. Het valt me op dat ons team met veel respect (paraplu weg) en met een voorbereid script op een rustige en zachte manier zijn verhaal doet. Wij worden ook voorgesteld en niemand kijkt raar op. Er is interesse en (veel) gegevens worden zorgvuldig genoteerd en de mensen worden uitgenodigd voor het event van de volgende dag. Er is veel samenwerking in het team en professionaliteit en doorzettingsvermogen. Wij worden nog even teruggeroepen door een jonge vrouw die in het Engels/Zulu vertelt dat ze veel moeite heeft met haar ontspoorde zoon. De emotie is voelbaar.

In de wijk worden we met welkom en vrolijke gezichten begroet en ons formulier voor goedkeuring van ons filmen hoeven we niet tevoorschijn te halen. Precious vraagt later of er in Nederland ook huiselijk geweld voorkomt. Dat lijkt haar vreemd omdat we uit een rijk land komen.

Samenwerking met lokale field workers op de leiderschapsreis Zuid Afrika van Commundo Coaching
Ronald, Thobile en Precious

De volgende dag is het event. Het loopt langzaam vol. Hier en daar een bekend gezicht. De sprekers van de hulporganisaties zijn fantastisch. Duidelijk, beeldend, vol armgebaren en met oor voor vragen uit het publiek. De boodschap gaat over verantwoordelijkheid nemen en leiderschap. Het begint allemaal bij jezelf, at home. Jij bent degene die iets kan veranderen of hulp kan zoeken en niemand anders. Weer is er gezang, saamhorigheid en ik voel een enorme power. Dit is empowerment! Het meest meeslepende lied heet: “we are moving forward, no more turning back”  (ook gezongen als no more teadybears). Het klinkt nu nog na in mijn hoofd.

Het hoogtepunt is het toneelstuk van de jongeren waarin zij verschillende vormen van huiselijk geweld spelen. Tussen echtgenoten, naar kinderen, naar ouderen. Pijnlijk ook, want zo levensecht spelen kan alleen als je het zelf meegemaakt of gezien hebt. Na afloop praat ik met Eunice van Lifeline, een soort eerstelijnsopvang. Zij valt mij op door haar prachtige, krachtige en open aanwezigheid en duidelijke taal. Deze powervrouw heeft geen opleiding gehad en is op 13 jarige leeftijd opgestaan tegen haar stiefvader. Ze staat nu op een verkiesbare plaats voor de (opkomende) Democratische Partij en vecht tegen corruptie. Zij is positief en ziet verandering. Haar dochters studeren en een van hen loopt nu stage. Zij heeft kans op een baan. Dat was voor haar onmogelijk zonder smeergeld en de juiste relaties.

Leiderschapsreis zuid afrika Commundo Coaching Wereld Aids dag
De 5 pijlers, Wereld Aids Dag 2016

De laatste dag zijn wij helaas getuige van een slecht staaltje overheidsoptreden. Dat is ook realiteit. Met een hele bus zijn we afgereisd naar een event in een voetbalstadium voor healthworkers, op Wereld Aids Dag. Wij zijn ongeveer de enige witten en dat is heel erg ok. Iedereen heeft er zin in en beweegt alvast op de muziek. 4 uur later zijn de overheidsmensen nog niet gearriveerd en het is wachten, wachten, wachten in de brandende zon. De massa begint te scanderen en op een denkbeeldig horloge te tikken en op een tribune komen kartonnen protestborden naar boven. De healthworkers hebben al 7 maanden geen salaris meer gehad. Ik zie een dikke witte politieman en vrees. Inderdaad. Het oproer wordt hardhandig uiteen geslagen. De speaches starten zonder veel excuses en passie en beloftes die niet echt voelen. Morgen ….Na een uur wordt het feest afgeblazen. Geen muziek. Als kleine kinderen worden we naar huis gestuurd. Er is berusting en verslagenheid. Ik voel onmacht en ook kracht en woede en bij mijzelf ook berusting. Het was een mooi uitje met een heel zwart randje. We are moving Forward….No more turning back?!…

 

Deel dit item s.v.p.:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *