Leiderschapsreis Zuid Afrika deel 1: Wildernesstrail

december 7, 2016 commundocoaching 1 comment

Samen met 6 andere vrouwen, wij noemen onszelf “De Bikkels”, maak ik in november 2016 een reis naar Zuid-Afrika. Koud uit het vliegtuig rijden we meteen door naar Het Pilanesberg National park om deel te nemen aan een wildernesstrail van de Wilderness leadership School. Deze bijzondere school werkt aan natuurconservatie, door mensen weer in verbinding te brengen met de natuur, via wilderness trails. Wat er dan gebeurt is wat de oprichter Dr Ian Player noemt “journey within”. Laat dit nu ook net een motto van mij zijn: reis naar buiten, reis naar binnen.

Schalk en Janet onze begeleiders op de wildernesstrail nemen ons mee naar een stille plek ergens achterin het park. We laden de auto’s uit en maken een kamp onder de sterren in een kleine vallei vlakbij een oude boom. Schalk haalt een eenvoudig zeil uit de tas dat we met boomstokken en wat touwtjes over onze slaapmatten spannen. Het is immers regentijd. Ik word me bewust van het feit dat het hier geen gewone camping betreft als Schalk de veiligheidsinstructies uitlegt. Niet zomaar ergens heenlopen en ga altijd met een van ons voor number 2. In stilte verzamelen we het hout voor het vuur. Rondom het vuur gezeten vraagt Janet ons om een woord te noemen dat ons past. De stemmen worden zachter, we dalen in. Ik doe mijn schoenen uit en zit lekker met mijn pootjes in het zand. Dit voelt vertrouwd. Geen laagjes rubber tussen mij en die eeuwenoude aarde.

We krijgen instructies over de nachtwacht: vuur aanhouden en regelmatig rondschijnen, luister, vertrouw op je intuïtie en maak ons wakker als je twijfelt. Ik wil eerst. Wat een podium. Boven mij duizenden sterren, voor mij een vuurtje en om mij heen donker. Eerst ben ik druk met het vuur aanhouden en dan zijg ik neer op de grond. Ik voel mijn hartslag, ik voel rust, het is ok. De maan komt op. Halleluja wat is dit mooi. 2 dames slapen achter het vuur, ze ronken lekker door in alle vertrouwen. Na een uur zit mijn dienst erop, met spijt maak ik zacht de volgende wakker.

Vroeg op, half 6. De hele clan scharrelt rond in het kamp. Koffie, mediteren, schrijven, praten, koken, water halen, beetje wassen. Lekker rustig aan. We gaan op pad. In een lijn lopen we achter de 2 rangers aan. Spiedend en luisterend. We praten bijna niet of zacht. We leren veel over onopvallende zaken, afgebroken takjes van de white rhino, gaatjes en gaten in de grond, een namaakboom, klein en groot dierengedrag, sporen, waarom giraffen tegen de wind in eten, uitwerpselen en hun functie. Wat is de natuur toch slim en wat een uitgekiend systeem van leven, overleven, samenleven, geboorte en dood zit er in de verschillende dier- en plantensoorten. Ik ben me bewust van mijn eigen onwetendheid en ik voel me clumsy. Na de lunch slaat Schalk aan: “rhino’s”! Tegen de wind in sluipen we ernaartoe. Daar staat een familie van 7 op 300 meter van ons af. Adrenaline. We sluiten de dag af met een rondje talking stick. Voor mij de eerste keer. Hoe bijzonder, als ik de stok in handen heb voel ik een rust over mij komen en het lijkt of de woorden er vanzelf uitkomen. Veel van ons zijn diep geraakt over de her-verbinding met de natuur en hoe wezenlijk die is. Ik heb geleerd naar de kleine dingen, gesymboliseerd door de small five, te kijken en die te bewonderen.

Wildernesstrail op Leiderschapsreis Zuid Afrika CommundoCoaching
Stilte en delen

Op dag twee delen we bij het vuur onze persoonlijke verhalen, pijn, vreugde en verlangens. We kennen elkaar al even maar dit verbindt echt. We worden stiller.

Op dag drie begint het, na een romantische lunch met zebrapubliek, te onweren en te regenen en niet zo’n beetje ook. Het zeil lijkt niet stevig. Karin roept “graven”. In poncho en stromende regen begin ik als een bezetene met het tuinschepje te bikkelen. De binnenploeg houdt matjes omhoog en schept met kopjes water uit de geulen. Schalk en Janet zeggen tegen elkaar laat de dutchies maar graven. Met 8 man liggen we tegen elkaar gerold in de tent te hinniken van het lachen terwijl Schalk blijft waken bij het inmiddels uitgedoofde vuur. Vroeg naar bed en later toch weer droog en op wacht.

Onze laatste sessie is ontroerend en verbindend. Schalk en Janet vertellen hun persoonlijke verhaal. Janet heeft een duidelijke oproep gevolgd om zich met de natuur te (her)verbinden en Schalk is in zijn leven steeds de juiste mensen tegen gekomen. 2 wegen 1 missie. Prachtig ook om de samenwerking te zien tussen deze bevlogen, wijze mensen met zoveel zorg, kennis en respect voor de natuur. We horen ook meer over de Wilderness School en haar oprichter Dr Ian Player die alles geleerd heeft van zijn Zulu gids Magqubu Ntombela. Bekijk de filmpjes als je meer wil weten: https://youtu.be/-PUI3pYBOHM en https://youtu.be/FoXSvslomd0

Wakker worden in de bush

Op deze wildernesstrail in de wilde natuur zijn geeft mij rust, het is ok, ik ben ok. Ik ben klein en nietig EN een deel van het geheel. Ik heb respect voor de natuur. De natuur ontroert me. Ik heb humor en breng plezier. Ik ken weinig angsten in de natuur en weet mijn plaats. Ik kan snel handelen als het moet. Ik heb fijne, diepgaande en verschillende gesprekken gevoerd met de andere groepsleden. Ik heb ontroering, respect, verwondering, plezier, verbinding, vriendschap, liefde en rust gevoeld.

Deel dit item s.v.p.:

1 Comment on “Leiderschapsreis Zuid Afrika deel 1: Wildernesstrail

  1. mooi verslag van een mooie, fantastische reis. Hoe mooi kan het zijn in een groep van 7 vrouwen, en twee bevlogen gidsen. Met de machtige natuur om ons heen waarmee we in afstemming waren. Smorgens wakker worden bij het beginnende daglicht en dan vanuit je slaapzak, bij het vuur een enorme olifant voorbij zien wandelen. Met een traagheid, geruisloos en toch, ineens is hij voorbij……..al een week terug en nog elke nacht droom ik van de dagen in de wildernis.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *